Najciekawsze i najważniejsze podjazdy na Tour de France 2011

Etap 4: Lorient - Mur-de-Bretagne – 172.5 km

Mur-de-Bretagne – podjazd kończący czwarty etap tegorocznego Touru, okazja dla kolarzy klasycznych na zdobycie trofeum etapowego w Wielkiej Pętli. Pojawiał się na Wyścigu dookoła Francji kilkakrotnie, ale nigdy nie był finałowym podjazdem. W 1947 r. był nawet częścią czasówki, która nota bene miała 139 km długości.

Długość: 2.21 km,
Średnie nachylenie: 6.5 %, na pierwszym kilometrze średnia 9.6 %,
Maksymalne nachylenie: 12 % ,
Przewyższenie: 144 m.

Etap 12: Cugnauc - Luz Ardiden - 211 km - 2 premie HC i jedna I kategorii.

La Hourquette d’Ancizan (1538 m) - podjazd w Pirenejach, o długości 10-11 km z Ancizan, średnie nachylenie wynosi ok. 7.5 %, max 11 %.

Col du Tourmalet (2115 m) - wszystkim znany podjazd o długości 17.1 km, średnio 7.3 % i przewyższeniu 1268 m. Po raz pierwszy zawitał na Tourze w 1910 r., wygrał wówczas Octave Lapize, a sam podjazd gościł kolarzy wielkiej pętli ponad 70 razy. Gościli tam również zawodnicy startujący w Vuelcie.

Był metą etapu Touru w 1974 i 2010 r., kiedy to pokonywano go dwukrotnie, na etapie 16 wygrał Christophe Moreau, a dzień później Andy Schleck.

Luz Ardiden (1720 m) - kurort narciarski w Pirenejach, na Tourze 7 razy, ostatnio w 2003 r., wygrał wtedy Lance Armstrong, pomimo upadku na zboczu, gdy zahaczył wystającą torebkę kibica. Podjazd ma 14.7 km, o średnim nachyleniu 6.9 % i przewyższeniu 1010 m. Maksymalne nachylenie wynosi 10 %.

Etap 13: Pau – Lourdes - 152.5 km

Col d’Aubisque (1709 m) – premia specjalna, pojawiająca się często na TdF, konkretnie od 1910 r. Trzykrotnie był na niej usytuowany finisz etapu (1971, 1985, 2007 r.), w tym roku kolarze zmierzą się z nią jadąc do Lourdes. Znany jest z historii Holendra, Wima van Esta, który będąc liderem podczas Touru w 1951 r., spadł z drogi i wpadł w rozpadlinę skalną. Jego dyrektor sportowy widocznie był przygotowany na podobne okazje, bo zaraz wyciągnął linę i próbował wyciągnąć podopiecznego. Niestety lina okazała się za krótka, co zmusiło zespół do użycia opon, które po związaniu (było ich 40!) pomogły w wyciągnięciu kolarza.

Podjazd zaczyna się w miasteczku Laruns, a jego parametry to:
Długość: 16.4 km,
Średnie nachylenie: 7.1 %, od 7 do 16 km podjazdu cały czas średnio 7.5 %,
Maksymalne nachylenie: 10 % (8 km),
Przewyższenie: 1190 m.

Etap 14: Saint-Gaudens - Plateau de Beille 168.5 km

Col de la Core – podjazd w Pirenejach o wysokości 1395 m, z miasteczka Bethmale na szczyt wiedzie droga o długości 14.1 km i średnim nachyleniu 5.7 %. W tym roku jest to premia pierwszej kategorii. Podjazd rozpoczyna się łagodnie wcześniej, z miasteczka Audressein na szczyt wiedzie droga o długości 17.5 km, średnim nachyleniu 5 % i przewyższeniu 885 m.

Col d’Agnes (1570 m) – podjazd w Pirenejach o długości 10 km, średnim nachyleniu 8.1 %, max 10.6 %. Na tegorocznym Tourze premia pierwszej kategorii. Podjazd zamknięty jest od grudnia do maja. Gościł kolarzy czterokrotnie: 1988, 1995, 2004 (pierwszy był wówczas M.Rassmusen) i 2009, kiedy na szczyt jako pierwszy dotarł Mikel Astarloza (Euskaltel-Euskadi).

Plateau de Beille – pirenejski podjazd wieńczący 14 etap tegorocznego TdF. Ma długość 15.8 km, średnie nachylenie to 7.9 %, a max 10.8 %, co czyni go premia górską specjalną. Przewyższenie wynosi 1255 m. Czterokrotnie podjazd ten był metą etapów Touru – w 1998, 2002, 2004 i 2007 r. Wygrywali tu tacy kolarze jak Lance Armstrong, Marco Pantani i Alberto Contador.

Etap 17: Gap – Pinerolo – 179 km

Col de Montgenevre (1860 m) – podjazd i przełęcz w Alpach Kotyjskich na pograniczu francusko-włoskim. Trasa ta jest znana już od czasów starożytnych – tędy kroczyły wojska Pompejusza w 77 r. p.n.e. by zdławić bunt w Hiszpanii oraz legiony Cezara, gdy ten wyruszał na podbój Galii. Col de Montgenevre pojawiał się na TdF od 1947 r., do dziś dziewięciokrotnie. Podjazd zaczyna się w Briancon i ma 14 km długości, o średnim nachyleniu 4.1 %. Maksymalne nachylenie nie przekracza 10 %.

Sestrieres (2 035 m) - stacja narciarska i miasteczko we Włoszech, w prowincji Turyn przy granicy z Francją. Podjazd, który pokonają kolarze liczy 11.1 km, o średnim nachyleniu 6.3 %. Podjazd nie jest bardzo stromy, natomiast po wyjechaniu na szczyt kolarze muszą zmierzyć się ze zjazdami o długości 46 km. Najczęściej kojarzy się go ze zwycięstwem Lance’a Armstronga w 1999 r. na etapie 9.

Etap 18: Pinerolo - Galibier Serre-Chevalier - 200.5 km

Col Agnel - podjazd na pograniczu Włoch i Francji, w Piemoncie, w Alpach. Wysokość 2744 m n.p.m. oznacza, że jest najwyżej położoną przełęczą w tegorocznym Tourze. Od miejscowości Casteldelfino ma on 21.5 km długości, chociaż na profilu etapu widzimy, że podjazd zaczyna się łagodnie wcześniej. Przewyższenie wynosi ponad 1450 m, a średnie nachylenie ok. 6.5 %. Maksymalnie ok. 15 %, przy czym najciężej jest na kilometrze 8, 15 i 18, bo cały czas ponad 11 %. Podczas TdF pojawiła się tylko w 2008 r., na 15 etapie, była to premia specjalna, którą zgarnął Egoi Martinez.

Col d’Izoard - przełęcz w Alpach francuskich o wysokości 2360 m. Na TdF gościła 31 razy, po raz pierwszy w 1922 r., a zwycięzcą okazał się Philippe Thys. Ostatnio kolarze pokonywali ją w 2006 r. i triumfował tam Włoch, Stefano Garzelli. Najwięcej razy (3) wygrywał tam Louison Bobet. Podjazd od Chateau Ville Veille ma 14.1 km, przewyższenie wynosi ok. 980 m, średnie nachylenie ok. 6 % i maksymalne ok. 14 %.

Col du Galibier - przełęcz w Alpach, we Francji o wysokości 2642 m n.p.m… Pojawia się na TdF od 1911 r., jest jedną z wyższych gór osiąganych przez kolarzy. Ostatnim który wygrał znajdującą się tam premię był Stefan Schumacher w 2008 r. Wcześniej triumfowali tu m.in. Aleksander Vinokurov, Santiago Botero czy Stefano Garzelli. Podjazd w tym roku kolarze pokonywać będą od strony Briancon, co zmusi ich do pokonania de facto 38.5 km. Prawdziwe schody zaczynają się później, na 192 km mamy górę Col du Lautaret, a stamtąd podjazd na Galibier, o długości 8.5 km, średnim nachyleniu 6.9 % i maksymalnym 12 % .

Etap 19: Modane Valfréjus - Alpe-d’Huez 109.5 km

Col du Telegraphe (1566 m) – podjazd pierwszej kategorii, rozpoczynający ostatni górski etap TdF 2011. Zaczyna się w miejscowości Saint Michel-de-Maurienne i ma 11.8 km długości. Średnie nachylenie to 7.3 %, max 9.8 %. Przewyższenie wynosi 856 m.
Po raz pierwszy pojawił się podczas Wielkiej Pętli w 1911 r., ostatnio w 2007 r. (wygrał Mikel Astarloza). W 1996 r. wjazd na niego został zneutralizowany z powodu śniegu. Przez pewien czas nie był zaliczany do punktacji górskiej, gdyż traktowano go jak część Galibier. W tym roku jest to premia pierwszej kategorii.

Col du Galibier (2556 m) – jeden z bardziej znanych podjazdów, opisany wyżej, jednak na etapie 20 kolarze wjeżdżają na niego od strony Valloire. Podjazd na przełęcz ma 18.1 km długości, średnie nachylenie to 6.9 %, max 11.8 %, a przewyższenie wynosi 1245 m. Droga na Galibier otwarta jest od czerwca do października.
U szczytu, za wylotem tunelu, znajduje się pomnik pomysłodawcy Touru, Henry’ego Desgrange’a – redaktora naczelnego pisma L’Auto – poprzednika L’Equipe. Co roku przyznawana jest nagroda dla zawodnika który jako pierwszy wjedzie na najwyższy szczyt TdF - “Souvenir Henri Desgrange”

W 1911 r. podjazd na Galibier tak zmęczył kolarzy, że tylko trzech (Emile Georget, Paul Duboc i Gustave Garrigou) jechało, reszta podchodziła.

L’Alpe d’Huez (1850 m) – jeden z bardziej znanych szczytów alpejskich, pojawiający się na wyścigach takich jak Criterium du Dauphine czy Tour de France. W tym roku jest ostatnim wzniesieniem, które pokonają kolarze.
Po raz pierwszy trasa wiodła tamtędy w 1952 r., a zwycięzcą okazał się Fausto Coppi. Od 1976 r. (II raz na TdF) każdemu zwycięzcy na L’Alpe stawiana jest tabliczka, przy jednym z 21 zakrętów. W 2001 r. po zwycięstwie Lance’a Armstronga, liczba zwycięzców na tym prestiżowym podjeździe przekroczyła liczbę zakrętów, więc dodaje się tabliczki od początku.

Najwięcej zwycięstw na l’Alpe mają Holendrzy (stąd też czasami nazywano ją Górą Holendrów) – 9 i Włosi – 7.

Góra ta była świadkiem wielu znanych pojedynków:
1952 r. – Coppi vs Robic
1977 r. Van Impe vs Thevenet
1997 r. Pantani vs Jan Ulrich
2001 r. Boss vs Jan Ulrich

Długość podjazdu to 13.8 km, średnie nachylenie wynosi 7.9 %, a maksymalne 10.6 %. Najszybciej pokonał go Marco Pantani w 1997 r.

[size=75][ Dodano: Nie 03 Lip, 2011 16:16 ][/size]
Umieszczam to tutaj, mimo że ten artykuł pojawił się na głównej, może się przydać. Przed każdym Wielkim Tourem w miarę możliwości będę robił takie zestawienie, mam nadzieję, że przydatne :slight_smile:

Panie Baldwin => dziękuję za tego posta. Codziennie kilka razy wchodzę i mam fajny komplecik tego co trzeba + opis.

:))

KAWAŁ DOBREJ ROBOTY :slight_smile: